آیا حافظه شما در طول همه گیری بدتر شده است؟ داده ها چنین می گویند

محدوده فعالیت های ما بسیار محدود شده است - جلسات آنلاین، پیاده روی، تلویزیون و وعده غذایی بعدی در خانه. روزها، هفته ها، ماه ها درهم ادغام شده اند. چهارشنبه گذشته بسیار شبیه به دوشنبه قبلی است و بسیار سخت است که بدانید حتی در چه ماهی ممکن است در یک پارک خاص قدم زده باشید چه برسد به اینکه روز دقیق آنرا بخاطر بیاورید

آیا حافظه شما در طول همه گیری بدتر شده است؟ داده ها چنین می گویند

در نوامبر 2020، مقاله ای نوشتم که در آن گفته بودم در طول همه گیری COVID-19 فراموشکارتر می شویم. نقطه شروع من در این مورد روایت هایی از گزارش های افرادی بود که به من گفته می شد و به نظر می رسید حافظه آنها در طول قرنطینه ناشی از کرونا دچار فراموش بیشتری می شود. 

در آن مقاله من با یک پژوهشگر حافظه، کاترین لاویدای، استاد علوم عصبی-شناختی در دانشگاه وست مینستر صحبت کردم. ما عوامل مختلفی را که می توانند در بروز این پدیده اثر گذار باشند مورد بحث و بررسی قرار دادیم، اما در آن موقع هیچ داده ای وجود نداشت که بر اساس بتوان حدس زد که بروز این فراموشی ناشی از قرنطینه در چه حدودی و تا چه میزانی است.

اکنون داده هایی در اختیار داریم. این مقاله در حال حاضر برای انتشار دانشگاهی آماده می شود، اما در برنامه روانشناسی که من در کانال چهار رادیو بی بی سی ارائه می دهم، کاترین خلاصه ای از نتایج بدست آمده را به من نشان داد.


لاویدی در تحقیقات خود از پرسشنامه حافظه روزمره استفاده کرده است که از پاسخ دهندگان می خواهد تا به طور ذهنی به نحوه عملکرد جنبه های مختلف حافظه خود در این اواخر بپردازند. سوالاتی از این قبیل که از افراد می پرسند:

آیا پیش آمد که چیز مهمی را فراموش کرده باشید به دیگران بگویید؟

آیا شروع به خواندن چیزی کردید که بعدا متوجه شوید که قبلاً آن را خوانده اید؟

 
در این تحقیق برای بررسی حافظه افراد در دوران کووید، از کسانی که مورد پرسش قرارگرفته بودند سوال می شد که در مورد هر کدام از سوالات پرسشنامه آیا احساس می کنند که حافظه آنها در دوران همه گیری بهبود یافته است؟ در طول همه گیری تغییری نکرده؟ و یا بدتر شده است؟ و به نظر می رسد که داده ها روایت های ناشی از بدتر شدن حافظه را تایید می کنند.


در حالی که تعداد کمی از افراد خوش شانس احساس می کردند حافظه آنها بهبود یافته است، 80% درصد از افرادی که شرکت کردند گفتند که حداقل یک جنبه از حافظه آنها رو به وخامت گذاشته است، درصد بالای قابل توجهی که معمولاً  در تحقیق ها انتظار می رود شاهد آن باشیم.

این نکته را باید در نظر بگیریم که برخی از این شرکت کنندگان به فراخوانی در رسانه های اجتماعی پاسخ داده بودند تا پرسشنامه ای در مورد مشکلات حافظه شان در طول همه گیری را تکمیل کنند. به عبارت دیگر به لحاظ آماری آنها نمونه ای خود-انتخابی بودند که ممکن است دققیق به دلیل همین شکل حافظه در آن شرکت کرده باشند. اما همه شرکت کنندگان در نظرخواهی به این روش مورد پرسش قرار نگرفته بودند و نتایج بدست آمده بدون توجه به اینکه افراد به چه نحوی وارد گروه نمونه نظرخواهی شده و مورد نظر خواهی قرار گرفتند مشابه است.

تحقیقات نشان می دهد که همه گیری درک ما از زمان را کاملاً تغییر داده است (مرجع: کلادیو زاهاریا/گتی ایماژ)

رایج ترین تغییر در حافظه، فراموش کردن زمان وقوع یک رویداد یا حادثه بود که 55% درصد از مردم می گفتند برای آنها اتفاق می افتد. این نشان می دهد که همه گیری بر درک ما از زمان تأثیر گذاشته است، که واقعا تعجب آور است. هنگامی که من ادبیات مربوط به ادراک زمان را در کتابم Time Warped بررسی می کردم برایم مشخص شد که برخی از خاطرات با چیزی که به آن “مهر زمان” گفته می شود همراه است. وقتی خاطره ای متمایز، زنده و شخصی باشد و به قصه ای تبدیل شود که ما بارها آن را بازگو کرده ایم، می توانیم آن خاطره را دقیقاً در جدول زمانی زندگی خود مشخص و پیدا کنیم.

اما بیشتر رویدادهای زندگی ما اینگونه نیستند و بنابراین ما تلاش می کنیم آنها را دقیقاً در زمان وقوع شان قرار دهیم. این موضوع به ویژه در بسیاری از جنبه های زندگی ما در دوران همه گیری صادق بوده است. یقینا و یا به احتمال زیاد زمانی را که برای اولین بار شنیدید که وارد قرنطینه اجباری می شویم و یا زمانی که اولین واکسیناسیون انجام داده اید به خاطر می آورید. اما احتمالا چیزهای واضح و متمایز و جالب بیشتری برایتان در بیش از یک سال اخیر اتفاق نیفتاده است.

رایج ترین مشکل بعدی که افراد در مورد بدتر شدن حافظه شان اظهار می کردند این بود که می گفتند گاهی کلمه مناسب برای گفتن در یک جمله را پیدا نمی کنند

محدوده فعالیت های ما بسیار محدود شده است - جلسات آنلاین، پیاده روی، تلویزیون و وعده غذایی بعدی در خانه. روزها، هفته ها، ماه ها درهم ادغام شده اند. چهارشنبه گذشته بسیار شبیه به دوشنبه قبلی است و بسیار سخت است که بدانید حتی در چه ماهی ممکن است در یک پارک خاص قدم زده باشید چه برسد به اینکه روز دقیق آنرا بخاطر بیاورید.

دومین مشکل رواج یافته در دوران همه گیری توجه مرا بخود جلب کرد. مشکلی که مردم می گفتند که مواقعی کلمه مناسب برای گفتن در یک جمله را پیدا نمی کنند.این در روانشناسی به عنوان "پدیده نوک زبان" شناخته می شود. همه ما گاهی اوقات آن را تجربه می کنیم و اغلب با اسامی اتفاق می افتد. (معمولاً اسم با تاخیر یادمان می آید؛ "اوه بله ، او تام نام دارد!")

این واقعیت که مردم انجام کارها را فراموش می کنند ممکن است به دلیل عدم وجود نشانه و سرنخ در محیط بلافصل ما باشد (مرجع: لوئیس آلوارز/گتی ایماژ)

اینکه چرا این فراموشی در مورد کلمات باید در طول محدودیت های Covid-19 افزایش کند مشخص نیست، اما می توان آن را به این دلیل توضیح داد که بسیاری از ما از خانه و به تنهایی کار می کرده ایم و یا حتی اگر در محل کار حضور پیدا کرده ایم آنجا هم از یکدیگر فاصله گرفته ایم، و بنابراین در یکسال و اندی گذشته فرصت کمتری برای گفتگوی حضوری با افراد دیگر داشته ایم. ما به میزان زیادی از تعاملات اجتماعی خارج شده ایم.

یکی دیگر مشکلات رایج شده مربوط به حافظه که اینک توسط داده های جدید آشکار می شود، فراموش کردن چیزهایی است که به شما گفته شده یا فراموش کردن انجام کارهایی است که شما گفته اید انجام خواهید داد و انجام نداده اید. محتمل ترین توضیح برای این امر عدم وجود نشانه ها و‌سرنخ ها در محیط بلافصل فرد است.  برخی از ما به جای سفر به محل کار، جابجایی در دفتر، رفتن به جاهای دیگر برای جلسات و برخورد مداوم با افراد، عمدتا در یک اتاق در خانه محبوس شده ایم و برای ملاقات های بی پایان آنلاین فقط به صفحه ثابت مانیتور خیره مانده ایم. در زمان های قبل که مردم بیشتر بیرون می رفتند، به اتاقی که در آن جلسه خاصی داشتند وارد می شدند و یا می دیدند شخصی از جلوی میز شان عبور می کند، سرنخ هایی خلق می شدند که به آنها یادآوری می کرد که بله، ما باید برای جلسه بعدی یا فردا گزارشی تهیه کنیم، تولد فلان دوست نزدیک است و چیزهای دیگری که بخاطرمان می آمد.

  

در نظر سنجی مورد بحث ما افرادی که از ساختمان محل کار خارج می شدند و وارد ساختمان های مختلف می شدند یا می توانستند از اتاقی به اتاق دیگر بروند، مشکلات حافظه کمتری گزارش کردند

 

قابل توجه است که بسیاری از خاطرات متمایز ما، از آنجایی که با “مهر زمان” مشخص می شوند یا ما تمایل داریم آنها را به خاطر بسپاریم، شامل رویدادهایی هستند که در خارج از خانه رخ می دهند، و ممکن است با این فرضیه مطابقت داشته باشد که وقتی در خارج از خانه هستیم، هیپوکامپ مغز ما احتمالاً در تلاش برای اطمینان از اینکه همیشه می توانیم راه بازگشت خود به خانه را پیدا کنیم فعال تر می شود. و برعکس اگر زندگی ما محدودتر شود، احتمالاً فعالیت در این قسمت از مغز که برای حافظه اتوبیوگرافی بسیار مهم است کاهش می یابد.

یکی از نتیجه گیری های این تحقیق جدید در مورد حافظه در زمان قرنطینه این است که یکی از بزرگترین عوامل پیش بینی کننده عملکرد خوب حافظه در دوران قرنطینه، میزان تحرک روزانه افراد است. افرادی که از ساختمان خارج می شدند و وارد ساختمان های مختلف می شدند یا می توانستند از اتاقی به اتاق دیگر بروند، مشکلات حافظه کمتری گزارش کردند.

روزها ، هفته ها و ماهها با یکدیگر ترکیب شده اند و‌ما گرسنه تجربیات بدیع نگاه داشته اند، (مرجع: رابرت ریدر/گتی ایماژ)

عامل بزرگ دیگری - و در نگاه اول شگفت آورتری - که این تحقیق نشان داد جنسیت بود. نظر سنجی نشان داد احتمال اینکه حافظه زنان بدتر شده باشد بیشتر از مردان است. چه چیزی می تواند دلیل این امر باشد؟ به نظر می رسد زنان به این دلیل در مورد خرابی حافظه رتبه بالاتری کسب می کنند که تغییرات منفی بیشتری را در شرایط کاری، روابط خود و میزان استرس تجربه می کنند. این با مطالعات دیگری که نشان داده است زنان بیشتر تحت تأثیر قرنطینه قرار می گیرند، منطبق است.

کاترین لاویدی همچنین از افراد خواست خاطره ای قابل توجه از زندگی خود را در قرنطینه توصیف کنند.احتمال زیادی می رفت که افراد از آوریل 2020، در اوایل اولین قرنطینه در انگلستان، خاطرات خواسته شده را انتخاب کنند تا از زمان قرنطینه های بعدی. موضوعات خاصی با تاکیدی خاص از جمله گذراندن وقت در طبیعت، آغاز و پایان مانند مشاغل جدید، تولد، ترک مشاغل و مراسم تدفین یادآوری و بیان می شد. افراد همچنین انجام کارهای عادی را با دوستان یا خانواده، اما به روشی غیر معمول توصیف می کردند. یکی از شرکت کنندگان در مورد بازی تنیس روی میز با مادرش که دستکش و ماسک پوشیده بود صحبت کرد. خبر خوب این است که این خاطرات به اصطلاح نامنسجم (اپیزودیک) بسیار مفصل و با جزییات بودند. لاویدی نتیجه می گیرد: "من این را به عنوان نشانه ای از این که سیستم های حافظه" خراب "نیستند در نظر می گیرم، و بنظر می رسد فقط مشکل این باشد که حافظه ما به طور دائمی و در کلیت خود کار نمی کند.

این نشان می دهد که وقتی زندگی دوباره شلوغ و پر مشغله شود، سرنخ ها و نشانه های قدیمی برای ما بدون نقص شناختی احیا خواهند شد و خاطرات موثر و کارای ما باید بازگردد. به زودی، مانند دیگر جنبه های این اوقات عجیب و غم انگیز، مشکل فراموشی های دوران کرونا هم از ذهن ما محو خواهد شد. 

 

مطالب مرتبط

1. برای گرفتن سرویس درمانی بهتر باید روایتگر خوبی از مشکلات سلامتی خود باشید

2. چگونه می‌توانیم "وضع عادی یا نرمال" را به روش جدید و بهتری باز تعریف کنیم تا به نفع خانواده‌ها و زنان باشد


این مطلب ترجمه ای است آزاد از مطلب منتشر شده در تاریخ  15th June 2021 در منبع زیر که توسط گروه مترجمانِ وب‌ سایت آینده تهیه شده و صرفا جهت آشنایی با نظرات مختلف منتشر می گردد؛ بازنشر آن بدون ذکر منبع مجاز نیست و پیگرد حقوقی خواهد داشت.


برای اطلاع از تازه ترین اخبار کانادا به کانال تلگرامیِ آینده بپیوندید:           https://t.me/AyandehCanada

***

 

به نقل از: bbc.com
انتشار: August 29 بروزرسانی: August 30 گردآورنده: ayandeh.ca شناسه مطلب: 190
Copyright © 2021 ayandeh.ca All rights reserved. SEO & Developed By Behrouz Azand